Wat ik liefhad

Over lezen, leven en liefhebben

Het was een wervelwind van een zomer gevuld met liefde en ik was vrij, in de breedste zin van het woord. Ik proefde alle smaken van de zomer.

Er werd gelezen. Er werd gedanst. Er werd een nieuwe editie van het Pop-up pastry cafe gehouden, waardoor ik veel bakte en veel nadacht over bakken. Er werd een nieuwe stad ontdekt waarvan ik steeds een beetje mee van begon te houden.

Er was de rust waar ik zo naar had afgebouwd. Liefde waar ik niet naar had gezocht. Vanzelfsprekendheid die ik hoopte te vinden.

Er begon een gezamenlijke poging van the Artist Way, en dus waren er morning pages en artist dates. Niet elke dag en elke keer, maar wel vaak. Ik hing ook elke dag één post-it op de muur. Krabbelde gedachtes neer, waarvan soms een gedicht. Daar was veel pen en papier, maar mijn schrijven hier vertraagde. Zoals het eigenlijk al een tijdje deed. Ik was meer aan het leven en in dat leven was er minder schrijven, in het proeven en luisteren waren er minder woorden.

Daarmee kwam ook de vraag omhoog of ik ook kan schrijven als er niets schuurt. Of creativiteit ook leeft wanneer er niet zo veel is om te bevragen. Want die ruimte van woorden waar ik het liefst vaak plaatsneem, bleef geregeld leeg.

Deze zomer werd dus naast genoten ook gemist. Want terwijl de langste dag verstreek en de nachten weer wat eerder kwamen, ontstond er middenin dat gemis ook ergens een verlangen naar meer.

En dat was helemaal oké omdat ik denk dat het niet erg is om soms iets te missen. Om te leven met een onvervuld verlangen. Dat gemis en verlangen in dezelfde of andere mate naast elkaar kunnen bestaan, zonder dat je daar iets aan hoeft te veranderen.

Maar ook: de drempel naar ergens zijn en er ruimte innemen die steeds grote voelt en de loopbrug erheen steeds wankeler. En de vraag: ‘Wanneer je besloten hebt de andere kant een tijdje niet op te zoeken is het dan een kwestie van gewoon weer gaan zitten en beginnen, of wordt er een andere verschuiving van je gevraagd?’ kwam omhoog. En ik geloof dat ik het antwoord op die vraag nog steeds niet helemaal weet.

Inmiddels ligt er wel weer wat nieuwe schrijf. Er liggen sowieso weer wat nieuwe dingen die langzaam in elkaar beginnen te vallen. Dus daar binnenkort ook weer wat van.

Dingen die ik lief had de laatste tijd

— Mijn muur met briefjes. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar een muur met vijfenveertig oranje post its. Elk briefje bevat iets wat me blij maakte die dag. Dit idee is overigens totaal overgenomen van Adam Alexic (Etmologynerd op Instagram) die ik heel graag volg. Hij deelde over die van hem, ik besloot het ook te doen en na 45 dagen kan ik zeggen dat het een groot succes is. Het lijkt soms lastig om goede dingen te onthouden, en zo hangen ze voor me. Bovendien krijg ik best een leuk beeld van de dingen die me echt blij maken en hangt er een fijne reminder wat me geluk brengt op minder goede dagen, zodat ik daar naartoe kan bewegen. Can highly recommend.

— Mijn gebruinde boter miso espresso brownie. Brownies are highly personal. Echt waar en een zeer serieuze zaak. Ik ben een tijdje op een quest om mijn beste brownie recept te ontwikkelen en met Pastry Cafe collega Loes komen we heel dichtbij. Zo rijk en dense.

— De stilte van een beginnende herfst. Ik weet niet wat het is, maar koudere dagen brengen een ander soort stilte met zich mee. Alsof de herfst de lucht vacuüm heeft getrokken en alle ruis in een plastic zakje heeft gedaan. Ik hoor het (of dus juist niet) en het doet mijn brein meer dan goed.

— De bundel Maantranen van Josan . Met onder andere:

‘Had ik duizend armen
dan sloeg ik ze allemaal
om je heen
ik zou je pas loslaten
als je vol zat
en je ogen overstroomden
van liefde'

— De Substack van Alycia, Brieven aan een (niet)moeder. Ik vind het zo mooi dat we zo dichtbij haar eigen proces en die van de andere brievenschrijfster mogen staan, en daardoor dat op mezelf mag reflecteren.

— Dat rusten er ook echt voor zorgt dat je minder moe wordt

— De Bewaring van Yael van der Wouden. Zo eentje die al zo lang op mijn leeslijst staat maar telkens naar onder verschuift wanneer die bovenaan staat. Zeer blij dat ik hem een keer boven aan heb gehouden. Van zo veel mooie subtiele spanningen tussen de regels door, naar hele concrete beschrijvingen. En een verrassend einde waardoor ik het boek meteen opnieuw wilde lezen, dit keer met die kennis. Een van m’n lievelingslees dit jaar tot nu toe.

— Sowieso van veel van de boeken die ik las. Ik kon niet schrijven dus ik las. Veel. En ik hield ervan. Van Atmosphere (Jenkins), van Lied van Ooievaar en de Dromedaris (Daanje), van Nicolien Mizee. God, ik hou zo van taal. En van mensen aansteken met mijn liefde voor lezen en taal. Is ook gebeurd namelijk :)

— ‘Theaters of Life’ van Meiro Koizumi. Een tentoonstelling in Museum de Pont. Indrukwekkend. Impactmakend. Over oorlog en technologie. Over angst en menselijkheid. Over oorlog en geweten. Het nestelt zich in je en ik denk er nog steeds aan terug.

— Dat ik VOEL dat dingen op z’n plek aan het vallen zijn. Dat er langzaam nieuwe schrijf komt en ik dat ook in m’n lijf kan voelen. Dat dingen sowieso aan het verschuiven zijn. En dat ik weet dat dat bij mij zo werkt en ik ruimte maak en blijf maken voor dat proces.

— Zweedse puzzels. Dit lijkt me dus echt een leuke skill om te hebben als je op oma leeftijd bent, dus ik heb besloten die al vast te vergaren.

— Als altijd: muziek